DRODZY PAŃSTWO!

W obecnej sytuacji, kiedy najistotniejszym i najbardziej dojrzałym zachowaniem jest pozostawanie w domu, zdecydowałyśmy o zawieszeniu, do czasu opanowania epidemii, pracy w gabinecie. Poniżej przekazujemy Państwu ważne oświadczenie, punkty 3, 6 i 7 szczególnie Państwa dotyczą i zainteresują.
Jak Państwo wiecie posiadam również wykształcenie medyczne, nie jest dla mnie nowością reżim sanitarny. Korzystając z własnego doświadczenia, dotyczącego ochrony przed rozprzestrzenianiem się zakażeń, PROSZĘ WAS WSZYSTKICH O POZOSTANIE W DOMU. Jest to jedyny sposób na powstrzymanie wirusa. Jedyny skuteczny, innego ludzkość nie wynalazła. Niestety epidemia będzie się rozprzestrzeniała, ponieważ wiele osób lekceważy wskazania do dobrowolnej kwarantanny. Możemy jednak uchronić siebie i bliskich. Nie siejmy paniki, to podejście realistyczne i odpowiedzialne. Wirus jest wyjątkowo niebezpieczny dla osób z towarzyszącymi chorobami, ze zmniejszoną odpornością, dla alergików oraz dla osób starszych – ta grupa ludzi, jeśli ulegnie zarażeniu, z całą pewnością będzie potrzebowała hospitalizacji, a w skrajnych przypadkach respiratora. Moja przyjaciółka jest położną w Trento, we Włoszech, dokładnie opisała mi rozwój sytuacji w szpitalu, od pojedynczych przypadków, po dramat decyzji „kogo ratować”.
Będąc w domu mamy w końcu czas na to, na co zawsze go brakowało, na siebie i dla siebie. Proszę wietrzyć pomieszczenia! Spacery wskazane – z zachowaniem odległości, w mało uczęszczane miejsca. Ja wychodzę z psami i tylko czasem kogoś spotkam, mijamy się daleko od siebie. Trójmiasto pełne jest takich miejsc.
Krystyna Aleksandra Dudzis

Podpisuję się pod słowami Krystyny. Proszę w razie potrzeby śmiało dzwonić. Miejmy nadzieję, że powyższe działania pozwolą nam uchronić się przed zarażeniem.
Z życzeniami zdrowia
Mariola Araś-Karczewska

Jeśli chodzi o mnie, zdecydowałam, że, po wcześniejszej telefonicznej konsultacji, osoby, które są w wyjątkowo trudnej sytuacji i będą potrzebowały spotkania osobistego, mogę przyjąć w gabinecie (z zachowaniem wszelkich form reżimu sanitarnego) lub mogę zaprosić na spacer z psem, w miejscu bez ludzi, z zachowaniem bezpiecznej odległości od siebie nawzajem. Dotyczy to tylko osób, które mogą przyjechać własnym środkiem transportu lub podejść piechotą. Proszę nie korzystać z miejskiej komunikacji. Nie ma możliwości prowadzenia obecnie systematycznej terapii, wszelkie procesy terapeutyczne muszą zostać zawieszone. Decyzja ewentualnego spotkania dotyczy sytuacji nadzwyczajnych i należy do pacjenta. Pozwolę sobie w najbliższym czasie skontaktować się z każdym z Państwa telefonicznie. Możecie też Państwo dzwonić do mnie, w celu porozmawiania, poradzenia się, obniżenia poziomu lęku (nie będzie to proces terapeutyczny) – za te rozmowy nie pobieram opłaty.
Z serdecznym, bliskim, pełnym empatii pozdrowieniem
Krystyna Dudzis

Oświadczenie Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego

Szanowni Państwo,
obecny stan nosi wszelkie znamiona sytuacji kryzysowej. Ogłoszenie kilka dni temu przez WHO, iż mamy do czynienia z pandemią wirusa COVID-19 oznacza, że tego wirusa nie da się już powstrzymać. To, o co walczymy zarówno jako ludzkość, jak i naród, to spowolnienie rozprzestrzeniania się infekcji. Jednym z powodów jest zdobycie czasu dla personelu medycznego i naukowców, by mogli opracować efektywne leczenie oraz szczepionkę przeciwko wirusowi. Jest też jeszcze jeden bardzo ważny powód wysiłków służących spowalnianiu infekcji. U większości osób przebiega ona łagodnie. Kilkanaście procent pacjentów mających objawową infekcję wirusem COVID-19 wymaga wspomagania oddychania z użyciem respiratorów. To czy ich wystarczy wpłynie bezpośrednio na procent osób, dla których infekcja zakończy się śmiercią. Przykład innych krajów wskazuje, iż spowolnienie tempa rozprzestrzeniania się infekcji może obniżyć częstość zgonów aż dziesięciokrotnie. Mamy również nadzieję, że okres wiosenno – letni może osłabić aktywność tego patogenu.
Niezwykle ważne jest, by zachować osobiste bezpieczeństwo. Infekcja wirusem COVID-19 jest groźna dla wszystkich; dla pacjentów, ale również dla nas i dla naszych bliskich. Stąd też ludzki i profesjonalny obowiązek, by przyczynić się do zmniejszenia ryzyka związanego z infekcją. Również jako psychoterapeuci możemy przyczynić się do zmniejszenia ryzyka niekorzystnego przebiegu pandemii.
Poniżej znajdziecie Państwo kilka rekomendacji.
Zalecenia związane z pracą terapeuty i pracą superwizora
1. Powinniśmy znać jako psychoterapeuci standardy postępowania w sytuacji podejrzenia infekcji COVID-19.
2. Powinniśmy bezwzględnie stosować się do wszystkich popartych rzetelną wiedzą naukową wytycznych, m.in. takich jak: częste, dokładne mycie rąk i niedotykanie twarzy oraz utrzymywanie dystansu przynajmniej jednego metra w trakcie kontaktów
z innymi osobami.
3. Kluczowe jest ograniczenie do niezbędnego minimum bezpośrednich kontaktów międzyludzkich.
4. Wszystkie kursy i szkolenia rekomendowane przez Sekcję powinny być na czas pandemii odwołane lub przełożone. Możliwe jest prowadzenie on-line szkoleń teoretycznych.
5. Zarówno indywidualna jak i grupowa superwizja, na czas pandemii, powinna odbywać się w formie telefonicznej lub audiowizualnej.
6. W wypadku pacjentów pozostających w długotrwałej opiece terapeutycznej dopuszczalne jest na czas pandemii prowadzenie terapii online. Zdając sobie sprawę z dyskusyjności tej formy prowadzenia terapii, uważamy że obecna sytuacja jest wyjątkiem, jaki uzasadnia jej podejmowanie.
7. Terapia online pacjentów pierwszorazowych możliwa jest jedynie wtedy, kiedy z uwagi na stan pacjenta, początek leczenia nie może być odłożony. Kontakt osobisty powinien być podejmowany jedynie w sytuacjach, w których w sposób jednoznaczny jest to wymagane z powodu charakteru objawów pacjenta.
8. Instytucje powinny dołożyć wszelkich starań, by na czas pandemii zapewnić możliwość prowadzenia terapii online.
9. W ramach instytucji, gdzie prowadzona jest psychoterapia, a które nie mogą przejść na formę pracy online, zawieszone powinny zostać wszelkie spotkania kliniczne i superwizje grupowe, a szczególnie wspólne spożywanie posiłków – w tym zwłaszcza branych za pomocą rąk ze wspólnego naczynia (ciastka, orzeszki, itp.).
10. Pacjenci powinni być przez nas edukowani na temat infekcji COVID-19. Jeśli nie zostało to przeprowadzone wcześniej, korzystny jest kontakt z pacjentem przed najbliższą sesją i zapytanie o samopoczucie.
11. W razie występowania specyficznych objawów infekcji górnych dróg oddechowych (suchy kaszel, wysoka gorączka, duszność) pacjent powinien być zobowiązany do niezwłocznego (telefonicznego) kontaktu ze swoim lekarzem POZ, Sanepidem lub najbliższym oddziałem chorób zakaźnych. Stwierdzenie takich objawów u pacjenta w trakcie sesji powinno skutkować jej przerwaniem i postępowaniem według powyższej rekomendacji.
12. Dostrzeżenie u siebie cech infekcji przebiegającej z gorączką i kaszlem lub wystąpienie takiej infekcji u najbliższych powinno skutkować natychmiastowym zaprzestaniem pracy oraz kontaktem z odpowiednimi służbami.
13. Należy restrykcyjnie przestrzegać zasad higieny, zalecane jest częste przecierane środkami dezynfekcyjnym miejsc takich jak klamki, oparcia i poręcze foteli w gabinetach, klamki, krany i spłuczki w toaletach.
14. Powinna nas obowiązywać troska o to, czy zasady powyższe przestrzegane są również przez koleżanki i kolegów uprawiających psychoterapię lub zajmujących się dziedzinami pokrewnymi.
Zalecenia dotyczące społecznej służby psychoterapeutów
1. Ogłoszenie przez WHO stanu pandemii skutkuje nagłym, ogromnym wzrostem lęku. Jego przejawy są widoczne zarówno w codziennym życiu, jak i w wewnętrznym przeżywaniu. Jest to nieunikniony, uboczny skutek tego, z czym się obecnie zmagamy. Można się spodziewać, że poziom lęku, będzie się zmieniał w zależności od rozwoju sytuacji epidemiologicznej. Powstrzymanie epidemii, wygaszenie jej przynajmniej w jednym miejscu, informacje o osobach wyleczonych, znalezienie leku bądź szczepionki – powinny redukować lęk. Znaczący wzrost zachorowań i zgonów, zwłaszcza wśród osób znanych czy bliskich – będzie skutkować wzrostem lęku lub utrzymaniem się na bardzo wysokim poziomie. Praca ze skutkami lęku leży w zakresie naszych zawodowych kompetencji i powinności.
2. Można oczekiwać, że wprowadzone epidemiologiczne ograniczenia względnie szybko spowodują wzrost frustracji, a w konsekwencji zarówno reakcje depresyjne, jak i agresywne. W połączeniu z lękiem stawia to przed naszym środowiskiem istotne wyzwania. Praca z agresją i depresją leży w zakresie naszych zawodowych kompetencji i powinności.
3. Szczególnym wyzwaniem wydaje się być pomoc terapeutyczna czy wsparcie psychologiczne dla tych grup zawodowych, jakie pracują pod ogromnym obciążeniem: personelu oddziałów zakaźnych, ratowników medycznych, pielęgniarek i wszystkich, którzy z racji swego zawodu podlegają istotnie większemu ryzyku zakażenia. Pomoc terapeutyczna i wsparcie psychologiczne leżą w zakresie naszych zawodowych kompetencji i powinności.

Zwracamy się z apelem, by każdy terapeuta wykorzystał swoje profesjonalne doświadczenie i umiejętności, a w zaistniałej sytuacji, na lokalnym poziomie, przyłączył się do wspólnego wysiłku służby zdrowia w sprostaniu wyzwaniom związanym z pandemią.

Krzysztof Klajs – Przewodniczący Zarządu Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego

Maciej Pilecki – Były Przewodniczący Zarządu Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego

Łukasz Müldner–Nieckowski – Przyszły Przewodniczący Zarządu Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (Elekt)

Łódź/Kraków, 13 Marca 2020